در واقع یکی از عوامل افزایش روزافزون خشونت در جامعه ی ما، انعکاسِ خشونت توسط رسانه های نوظهور است، وقتی صحنه های قتل و تجاوز روی اینترنت قرار می‌گیرد، و توسط بلوتوث تسری پیدا می کند آیا می‌توان توقع کاهش خشونت را داشت؟
نا گفته پیداست که ریشه ی خشونت در جامعه را بایستی ناشی از نابرابریهای افسار گسیخته ی طبقاتی، فقدان فرصت های برابر برای همه ی افراد ، بیکاری ،عوامل شخصیتی و موقعیتی دانست  ولی انعکاس اخبار قتل‌ها و فجایع بدون کالبدشکافی و علت‌شناسی از یک طرف و مبادله فیلم‌ها و عکس‌های بسیار فجیع توسط بلوتوث‌ و  در اینترنت نشانه آن است که خشونت پراکنی باعث نمایش و تماشای اینگونه رفتارها می‌شود. کسانی که این فیلم‌ها و عکس‌ها را منتشر کرده و گسترش می‌دهند قصد اطلاع‌رسانی ندارند چراکه رسالت این وظیفه ایجاب می‌کند که بعضی از صحنه‌ها از چشم نوجوانان و جوانان دور بماند بنابراین از رویکرد آسیب‌شناسی، اینگونه اقدامات فقط بیانگر ناهنجاری رفتاری، خشونت‌خواهی و خشونت‌طلبی بوده و تماشاگرانِ ناخواسته ی اینگونه تصاویر و فیلم‌ها از روی کنجکاوی و کسب خبر به آنها سر می‌زنند و تماشای صحنه‌های آزاردهنده و وحشتناک که بدون ریشه یابی و راهکار در اختیار افراد قرار می گیرد ذهن افراد را مشوش کرده و تسری این وقایع، نابسامانی را در جامعه تسریع بخشیده و احساس ناامنی عمومی، وجدان جمعی را آزرده می کند  . در هر دو صورت رسالت ذاتی دولت،خانواده‌ها، نهادهای فرهنگی و رسانه‌ها ایجاب می‌نماید تا با کمک جامعه شناسان و روانشناسان تدبیری بیاندیشند تا وزن هر کدام از عوامل اجتماعی  خشونت های اخیر بررسی گردد تا دگر باره شاهد چنین وقایعی نباشیم.
کارشناسی و کالبدشکافی، بیان علت‌ها و روش‌های پیشگیری  و راه حل های کوتاه‌مدت  و بلند مدت توسط جامعه شناسان، پاسخگویی به کسانی است که با کلام و قلم ،به حریم قضاوت و پژوهش تجاوز می‌کنندو اصلی‌ترین اهرمِ مقابله با اتفاقاتی است که افسردگی و پرخاشگری را به جامعه تحمیل می‌کنند.چرا که انتشار فجایع اینچنینی، زشتیِ عمل را در ذهنِ افراد  عادی سازی می کند و برای افرادی که بالقوه آمادگی  چنین جنایاتی را دارند همچون موجی موافق عمل می کند و از سوی دیگر نشر این موارد بدون آسیب شناسی کارشناسان و اقدام عملی نهادهای ذیربط، ترس و وحشت را در جامعه تسری و اعتماد عمومی را متزلزل می سازد .
چشم انداز یادگیری اجتماعی معتقد است که پرخاشگری و خشونت،صورت آموخته ای از رفتار اجتماعی است به عبارت دیگر ما شیوه های مختلف آسیب رساندن به دیگران را یاد می گیریم.درست به همان صورت که بسیاری از شکل های دیگر رفتار اجتماعی را می آموزیم.

بنابر آنچه گفته شد به رغم وجود مشکلات ساختاری در جامعه که ریشه ی خشونت های اخیر را دامن می زند نشر خشونت ها به صورت فیلم و تصویر،بجای ارائه ی آمار های سازنده، که بدون برنامه ریزی صحیح، توسط افراد صورت می گیرد، نه تنها عامل محرکی برای بازتولید این جنایات است بلکه نوعی احساس عدم امنیت را در شهروندان بوجود می آورد چرا که ترس افراد متناسب با فراوانی جرم نیست واین شبکه های اجتماعی است که به  معضل اجتماعی ، با نشان دادنِ جزئیات دامن می زند. و از سوی دیگر با نشان دادن فیلم های واقعی از قتل و جنایت و عادی سازی آن در ذهن شهروندان، وجدان جمعی حساسیت مطلوب را از دست می دهد و به مرور، وقتی افراد در معرض قرار گرفتن مکرر خشونت پراکنی قرار می گیرند نوعی اثر حساسیت زدایی ایجاد می شود و افراد به باورهایی هدایت می شوند که می توانند به شیوه های آموخته شده به دیگران آسیب برسانند.